Στη Χαλκίδα η διάβαση δεν σημαίνει τίποτα και αρκετοί δεν σταματούν

Το μεγαλύτερο λάθος στη Χαλκίδα που πραγματικά δημιουργεί άσχημη εντύπωση και πρέπει να προσέχεις

Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

«Κάνω το σταυρό μου κάθε φορά που περνάω», λέει η Ελένη, κάτοικος του κέντρου. «Ακόμα κι όταν έχω παιδί μαζί μου, σπάνια κάποιος θα κόψει ταχύτητα. Πρέπει να διεκδικήσεις με το σώμα σου την προτεραιότητα σου».

Η πραγματικότητα στους δρόμους της πόλης είναι ωμή και εκνευριστική. Οι διαβάσεις πεζών είναι εκεί ζωγραφισμένες, και συχνά ξεχασμένες τις περισσότερες των περιπτώσεων. Όμως οι οδηγοί; Σαν να μην τις βλέπουν. Ή μάλλον, σαν να μην τις αναγνωρίζουν ως κάτι σημαντικό.

Στη Χαλκίδα, η προτεραιότητα του πεζού είναι… διαπραγματεύσιμη.

Και οι πεζοί; Κάθε ηλικία, κάθε προορισμός, το ίδιο πρόβλημα: φόβος. Γιατί όταν η διάβαση δεν σε προστατεύει, το πεζοδρόμιο μετατρέπεται σε καταφύγιο.

Το μεγαλύτερο λάθος στη Χαλκίδα είναι να νομίζεις ότι οι οδηγοί θα σταματήσουν όταν περνάς από διάβαση πεζών. Ειδικά αν βρίσκεσαι στη Ληλαντίων.

Εκεί, στη Ληλαντίων, η παράβαση δεν είναι εξαίρεση αλλά είναι κανόνας. Οι οδηγοί σπάνια, σχεδόν ποτέ, δεν σταματούν για πεζούς. Μητέρες με παιδιά, ηλικιωμένοι με μπαστούνια, ακόμα και μαθητές με σακίδια, περιμένουν στο πλάι, κοιτάζουν και ελπίζουν. Οι πιο θαρραλέοι ρισκάρουν και… απλώς εύχονται.

Αν στη Ληλαντίων οι διαβάσεις είναι αόρατες για τους οδηγούς, στην οδό Χαϊνά τουλάχιστον υπάρχει μια «ισοπαλία»: περίπου 1 στους 2 οδηγούς σταματά. Ακόμα κι έτσι όμως, ο πεζός πρέπει να κοιτά δεξιά, αριστερά και… πλάγια, μήπως έρθει κάποιος με φόρα που δεν προτίθεται να σταματήσει.

Και στη στροφή Τσεκούρα; Εκεί μιλάμε για την απόλυτη αναρχία. Το φρενάρισμα είναι κάτι το εξαιρετικά σπάνιο. Όσοι προσπαθούν να περάσουν, το κάνουν σχεδόν τρέχοντας, με βλέμμα πανικού. Είναι μια από τις πιο επικίνδυνες περιοχές για πεζούς, και όλοι το ξέρουν αλλά τίποτα δεν αλλάζει.